{"id":675,"date":"2026-10-19T19:57:56","date_gmt":"2026-10-19T19:57:56","guid":{"rendered":"https:\/\/katapultt.be\/?p=675"},"modified":"2026-10-19T20:06:07","modified_gmt":"2026-10-19T20:06:07","slug":"moscow-mule","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/katapultt.be\/index.php\/2026\/10\/19\/moscow-mule\/","title":{"rendered":"MOSCOW MULE"},"content":{"rendered":"\n

Volledig in lijn met onze traditie om tentoonstellingen te vernoemen naar iconische cocktails, serveren wij u van 13 tot en met 15 november<\/strong> een krachtige en verfrissende artistieke blend. Net zoals de gelijknamige cocktail bekendstaat om zijn pittige gember-kick en frisse toets, brengt deze expo een prikkelende dialoog tussen gevestigde waarden en verrassende artistieke contrasten. U zal worden getrakteerd op een harmonieuze mix van diverse disciplines, stijlen en materialen.<\/p>\n\n\n\n

Kom de donkere dagen doorspoelen met een winterse cocktail en geniet vooral van deze 8 kunstenaars:<\/p>\n\n\n\n

Artur Eranosian<\/strong>
Guillaume Van Moerkercke<\/strong>
Kjell Robberecht<\/strong>
Leen Van Tichelen<\/strong>
Pelle Van Gheluwe<\/strong>
St\u00e9phanie Leblon<\/strong>
Tim Volckaert<\/strong>
Vanessa Van Meerhaeghe<\/strong><\/p>\n\n\n\n

OPEN<\/p>\n\n\n\n

vrijdag 13 november van 17u tot 23u
zaterdag 14 november van 14u tot 19u
zondag 15 november van 11u tot 19u
of op afspraak<\/p>\n\n\n\n

Artur Eranosian<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Artur Eranosian werd in 1989 geboren in Jerevan, Armeni\u00eb. Hij studeerde fotografie aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Gent en begon in 2010 te werken als professioneel fotograaf. De surrealistische sfeer van Belgische steden vormde het perfecte decor voor het werk van Eranosian. Hij fotografeerde Belgen in hun eigen absurde landschappen en cre\u00eberde zo een kenmerkend oeuvre van straatfotografie dat bij verschillende internationale wedstrijden in de prijzen is gevallen.<\/p>\n\n\n\n

Een keerpunt kwam toen Eranosian het werk van Raoul De Keyser ontdekte. Dit opende zijn ogen voor de abstractie die in het dagelijks leven aanwezig is. Hij begon de geometrische en minimalistische vormen van kunstenaars als Piet Mondriaan, Barnett Newman en Kazimir Malevitsj  te herkennen in de moderne stedelijke omgeving. Vanaf dat moment verlegde hij zijn focus van mensen naar het vastleggen van abstracte beelden van objecten op straat. Zijn fotoafdrukken begonnen op schilderijen te lijken, wat leidde tot zijn eerste kunsttentoonstellingen in 2016.<\/p>\n\n\n\n

Sinds 2020 is schilderen steeds meer zijn belangrijkste medium geworden. Met dezelfde aandacht voor zuiverheid en gelaagdheid die zijn fotografie kenmerkte, cre\u00ebert Eranosian nu onberispelijke composities in olieverf op doek. Als autodidactisch schilder experimenteert hij graag, en zijn techniek is voortdurend in ontwikkeling. Voor Eranosian zijn de lijsten niet alleen functioneel; ze vormen een integraal onderdeel van het kunstwerk, een extra fijne lijn in de totale compositie.<\/p>\n\n\n\n

Olieverf is voor hem een bewuste en essenti\u00eble keuze. Het maakt intense, levendige kleuren mogelijk en verbindt zijn werk met de kunstgeschiedenis. Door lijnolie en terpentijn als medium te gebruiken, sluit Eranosian aan bij de traditionele methoden van schilders van 600 jaar geleden. Het is fascinerend om te zien hoe dezelfde methode vandaag de dag in dezelfde regio wordt toegepast om moderne abstracte werken te maken.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Guillaume Van Moerkercke<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Guillaume Van Moerkercke cre\u00ebert werk op het snijvlak van abstractie, materialiteit en verstilling, waarbij hij de kijker uitnodigt tot traag en aandachtig kijken. Zijn tekeningen en schilderijen worden gekenmerkt door het intense gebruik van zwart, dat niet als leegte verschijnt maar als een gelaagde ruimte waar herinneringen, vormen en associaties langzaam opduiken. Door minimale ingrepen met kleur, textuur en verduistering laat hij beelden tegelijk verschijnen en verdwijnen, waardoor een subtiele spanning ontstaat tussen herkenning en mysterie. Zijn werk onderzoekt hoe waarneming tot stand komt en verschuift de aandacht van het herkennen van een beeld naar het ervaren ervan. Zo cre\u00ebert Van Moerkercke stille, contemplatieve werken waarin betekenis niet vastligt, maar ontstaat in de ontmoeting met de toeschouwer.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Kjell Robberecht<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Het werk van Kjell Robberecht is een diepgaande verkenning van de menselijke eenzaamheid en de gelaagdheid van la condition humaine. In deze composities onderzoekt hij gevoelens van isolatie en de drang naar zelfreflectie, waarbij de jonge, ongeschonden huid van het ‘eeuwige kind’ het licht vangt als symbool van pure kwetsbaarheid. Deze onschuld laat hij scherp botsen met theatrale maskers en kostuums, die fungeren als vermommingen voor onze dagelijkse rollenspelen. Zo worden mijn figuren universele spiegels waarin de toeschouwer de eigen verborgen lagen, angsten en verlangens kan herkennen.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Leen Van Tichelen<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Het werk van Leen Van Tichelen (\u00b01981, woont en werkt in Gent) ver\u00adtaalt haar con\u00adfron\u00adta\u00adtie en voe\u00adlen van de wer\u00adke\u00adlijk\u00adheid in een veel\u00adheid aan mate\u00adri\u00ada\u00adlen; papier, hout, beton, plaas\u00adter, textiel. In haar teke\u00adnin\u00adgen, col\u00adla\u00adges, instal\u00adla\u00adties en werk in situ heeft ze een beeld\u00adtaal ont\u00adwik\u00adkeld, waar\u00adbij zowel fra\u00adgi\u00adli\u00adteit als gewicht de boven\u00adtoon voe\u00adren en vaak inhe\u00adrent een dia\u00adloog uit\u00advoe\u00adren. Het ont\u00adstaan van het werk, het aan\u00adwe\u00adzig zijn en dat wat nog niet is, omvat\u00adten in vorm en mate\u00adrie. Doelbewuste bewe\u00adgin\u00adgen die uit\u00adge\u00advoerd wor\u00adden bin\u00adnen een fra\u00adme dat ze zelf bepaalt. Een repe\u00adti\u00adtief spel dat gespeeld wordt van toe\u00advoe\u00adgen, weg\u00adha\u00adlen, sta\u00adpe\u00adlen en ver\u00adbin\u00adden. Meerdere com\u00adpo\u00adsi\u00adties die samen\u00adge\u00adbracht wor\u00adden in de naam\u00adge\u00adving van een serie. Haar werk is niet te vat\u00adten in \u00e9\u00e9n blik, maar is beslo\u00adten in een tot rust komen van de veld\u00adslag die ze levert.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Pelle Van Gheluwe<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Pelle Van Gheluwe is een jonge Gentse beeldend kunstenaar die zich beweegt op het snijvlak van figuratieve en abstracte kunst. Zijn werk onderzoekt hoe wij informatie verwerken en hoe onze perceptie van de werkelijkheid wordt gevormd door beelden, media en persoonlijke interpretaties. In zijn schilderijen keren symbolische vormen en motieven terug die de kijker uitnodigen om zelf betekenis te construeren. Van Gheluwe stelt vragen over wat we werkelijk zien, weten en geloven, zonder eenduidige antwoorden aan te reiken. Zijn kunst kenmerkt zich door een bedachtzame, onderzoekende beeldtaal die kritisch reflecteert op de hedendaagse samenleving.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

St\u00e9phanie Leblon<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Wanneer je het oeuvre van St\u00e9phanie Leblon bekijkt, zie je een duidelijke evolutie in haar werk. In haar vroege periode richt ze zich op zwaardere, persoonlijke thema\u2019s die de traumatische ervaringen van de kunstenaar weerspiegelen. Het schildersdoek fungeert in deze fase als een middel voor persoonlijke verwerking, waarbij de kunstenares zichzelf op een kwetsbare manier presenteert. In deze reeksen nodigt ze de toeschouwer uit om deze kwetsbaarheid te ervaren en inzicht te krijgen in haar persoonlijke proces. De aandacht in haar werk wordt daarbij vaak naar centrale figuratieve afbeeldingen getrokken.<\/p>\n\n\n\n

In de loop der tijd verschuift haar focus en neemt de rol van het figuratieve steeds verder af. Dit is vooral duidelijk in de reeks met zwemmers, waarin de contouren van het menselijk lichaam vervagen en de figuren letterlijk opgaan in het water. Deze serie markeert een keerpunt: St\u00e9phanie kiest er bewust voor om afstand te nemen van het persoonlijke narratief en zich steeds meer te richten op abstractie. Natuurlijke elementen nemen de hoofdrol over, en de thema\u2019s in haar werk worden algemener en maatschappelijk. Waar haar vroegere werk zwaar en intens was, ligt de nadruk nu op lichtheid, beweging en ademruimte.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Tim Volckaert<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Tim Volckaert (\u00b01979, Ronse) verkent doorheen zijn oeuvre een spectrum aan disciplines. De relatie tussen mens en landschap loopt als een rode draad door zijn acties, tekeningen, sculpturen, installaties, fotografie en schilderijen. Hoe verhoudt de mens zich tot zijn omgeving? En hoe komt dat tot uiting in de kunstgeschiedenis?<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Vanessa Van Meerhaeghe<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Vanessa Van Meerhaeghe is een Belgische beeldend kunstenares die kleurrijke, figuratieve schilderijen maakt waarin verhalen, emoties en menselijke relaties centraal staan. Haar achtergrond in modeontwerp is duidelijk zichtbaar in haar gebruik van patronen, kleurcombinaties en zorgvuldig opgebouwde composities. In haar werk verschijnen vaak vrouwelijke figuren in alledaagse, maar tegelijk licht vervreemdende situaties, waarin schoonheid en subtiele ironie samenkomen. Ze onderzoekt thema’s zoals zelfbeeld, sociale verwachtingen en de kleine absurditeiten van het moderne leven. Met haar levendige kleurenpalet en speelse beeldtaal nodigt ze de kijker uit om zowel de humor als de onderliggende gelaagdheid van haar taferelen te ontdekken.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Volledig in lijn met onze traditie om tentoonstellingen te vernoemen naar iconische cocktails, serveren wij u van 13 tot en met 15 november een krachtige en verfrissende artistieke blend. Net zoals de gelijknamige cocktail bekendstaat om zijn pittige gember-kick en frisse toets, brengt deze expo een prikkelende dialoog tussen gevestigde waarden en verrassende artistieke contrasten. […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":676,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-675","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/katapultt.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/675","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/katapultt.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/katapultt.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/katapultt.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/katapultt.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=675"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/katapultt.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/675\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":690,"href":"https:\/\/katapultt.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/675\/revisions\/690"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/katapultt.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/676"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/katapultt.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=675"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/katapultt.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=675"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/katapultt.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=675"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}